'Ik vind rust in de natuur en tijdens mijn reizen, dat zijn mijn grootste inspiratiebronnen'
Florence Husen wordt gedreven door een ongelofelijke nieuwsgierigheid
Nieuwsgierigheid is een van de drijfveren van Florence Husen


Sinds ze de vijftig jaar is gepasseerd, leeft en werkt Florence Husen nog meer vanuit haar intuïtie. Ze kiest bewust voor een meer spirituele invalshoek en schildert gedreven in haar atelier in een voormalig kerkje in het Brabantse Budel-Schoot. In dit bijna honderd jaar oude gebouw, dat grotendeels al omgetoverd is tot een vredig kunstenaarspaleis, vertelt ze openhartig over haar leven.
Florence Husen (52) wordt als Nederlandse geboren in het exotische Marrakech van de jaren vijftig van de vorige eeuw. Haar vader, een mijningenieur, is na de Tweede Wereldoorlog met zijn vrouw en vier dochters naar het Marokkaanse Atlasgebergte vertrokken voor zijn werk. Het gezin beleeft er enkele mooie, warme jaren, maar wanneer Florences vader overlijdt, beginnen de vrouwen aan een moeizame herstart in Doorn, vlakbij Utrecht. "Daar groeide ik op tijdens de zestiger jaren en ontdekte ik het tekenen, schilderen en toneelspelen. Naast de traditionele meidendingen, zoals ballet, amuseerde ik me al schilderend op straatfestivals", herinnert zich Florence. "Gelukkig werd mijn talent door mijn moeder herkend én erkend en waren voor mij de juiste opleidingen voor handen. Mijn jaren aan het - voor die tijd zeer moderne - lyceum stonden veelal in het teken van het schooltheater. We deden cabaret en bouwden prachtige decors voor de hoogstaande toneeluitvoeringen die we deden."

Rietveld Academie
Florence wordt na de middelbare school aangenomen aan de prestigieuze Rietveld Academie in Amsterdam. Hoewel haar moeder zich grote zorgen maakt vanwege de roerige politieke tijden, kiest de eigenwijze meid voor de eigenzinnige academie in de grote stad. "Aanvankelijk woonde ik op kamers, maar ik heb mijn studie, designontwerp en weven monumentaal, afgerond in een kraakpand schuin tegenover het Stedelijk Museum. Een machtig pand was dat, helemaal volgens Jugendstil gebouwd en ingericht. We leefden daar met veertien studenten. Sommigen deden toneel of dans, anderen geografie of wis- en scheikunde; het was een broeinest van disciplines, karakters en inspiratie, waarvan ik met volle teugen heb genoten."

Reizen
In haar studententijd begint Florence als jonge, enigszins naïeve vrouw van 22 jaar al veel te reizen. Samen met een vriendin of alleen trekt ze liftend door Europa, bezoekt onbekende plaatsen in Perzië en Egypte. "Dat waren waanzinnige tijden", zegt Florence. "Op een van die trips ben ik ook teruggegaan naar Marokko en de herkenning van kleuren, geuren en sferen uit mijn kindertijd was overweldigend. Omdat mijn vader in dat land begraven is, zal ik er altijd mee verbonden blijven."
Op de vraag waarom ze zo enorm graag en veel reist, antwoordt Florence na een korte denkpauze. "Ergens word ik gedreven door een ongelofelijke nieuwsgierigheid en tegelijkertijd was ik destijds toch op zoek naar dat ene voor mij bestemde plekje onder de zon."
Als Florence denkt dat plekje te hebben gevonden bij een man, brengt deze liefde haar naar Engeland en Frankrijk. Op het eiland Jersey start ze in een nostalgisch pandje van een voormalige dierenwinkel een eigen bedrijfje. Ze koopt een weefgetouw en een zeefdruk en maakt ontwerpen voor diverse binnenhuisarchitecten. Daarnaast geeft ze tekenles aan kinderen, maar een groothandel in Jugendstilsieraden is haar grootste bron van inkomsten. "Ik kon niet alleen van de liefde leven", vertelt ze lachend. "Eigenlijk liep het allemaal best lekker, totdat ik wegens omstandigheden ineens terug moest naar Nederland."

Gedesillusioneerd
In Den Haag begint Florence weer helemaal opnieuw. Ze hervat haar beroep van designontwerpen en bouwt, gedesillusioneerd en met vervlogen dromen, in haar eentje een zelfstandig bestaan op. In deze periode begint ze ook les te geven bij kunstcentra in de Randstad. "Meestal waren dat enkele uren per week, hooguit een dag. Vandaar dat ik tevens vier dagen per week als creatief therapeute in de psychiatrie aan de slag ben gegaan. Een ontzettend heavy baan, die veel van jezelf vraagt, energie vreet." Florence komt vrij snel tot de conclusie dat ze teveel een gevoelsmens is om zich in deze wereld staande te houden en start een tweede studie, tekenen en handvaardigheid, aan de docentenopleiding in Rotterdam.
Haar leven lijkt van kinds af aan een aaneenschakeling te zijn van vallen en opstaan; van intense periodes, hoge climaxen en diepe dalen, die ze telkens weer weet te overwinnen. Alle oerkrachten die ze tijdens dit oneindig leerproces in zichzelf ontdekt, gebruikt ze in haar werk, zowel bij het creëren van een schilderij als een beeldhouwwerk. "Deze twee disciplines zijn voor mij onlosmakelijk met elkaar verweven, ze vullen elkaar aan, voeden elkaar."

Billen bloot
Na het afstuderen besluit de inmiddels 34-jarige kunstenaar dat het tijd is om met de billen bloot te gaan, in het gareel te gaan lopen. Samen met haar huidige partner verhuist ze naar Best en gaat werken als teken- en handvaardigheiddocent in het reguliere onderwijs. Ze werkt onder meer een jaar aan het St. Lucas in Boxtel, geeft maar liefst achttien jaar les bij een kunstcentrum in Best en vangt veel lessen op bij tal van scholen, waaronder verschillende grafische.
Mede dankzij de structuur die ze in haar leven aanbrengt, beseft Florence dat ze beslist tijd en ruimte nodig heeft voor zichzelf en om in het atelier te werken. Ze heeft ook de wijsheid vergaard om zichzelf die tijd te gunnen en begint zo steeds meer haar balans te vinden. "In 1991 heeft het St. Lucas in Boxtel me gevraagd terug te komen en sindsdien geef ik daar drie dagen per week tekenen, schilderen en kunstgeschiedenis. Verder verzorg ik nog steeds lessen bij kunstcentra, vanaf 2001 ook aan het Kunstcollege in Weert, en ik geef nu twee jaar CKV (Culturele Kunstzinnige Vorming) aan de Academie voor Beeldende Vorming in Tilburg."

Platform
Vlak voor het millennium hebben Florence en haar partner een bijna honderd jaar oude kerkje gekocht in Budel-Schoot. Ze zijn dit eigenhandig helemaal aan het renoveren tot een ideale woon-werkruimte. "Het uiteindelijke doel is om hier een platform te creëren voor jonge kunstenaars: muzikanten, schilders en theatermakers, zodat zij een podium hebben waarop zij zich kunnen manifesteren", legt Florence uit. "Mijn levensgezel is muzikant. Hij was de bassist van de Eindhovense band Bots en speelde jarenlang met Jango Edwards op het Festival of Fools in de grote steden. Ik speel zelf piano, tenorsax en dwarsfluit, vandaar dat ons hart in eerste instantie uitgaat naar de muziek en de beeldende kunst." Nu ze haar rustpunt heeft gevonden en zich, mede dankzij de geboorte van een prachtzoon, meer en meer aan het settelen is, wil de energieke kunstenaar ook compacte workshops voor kinderen en volwassenen op touw gaan zetten. "Het lijkt alsof we eerst onze creatieve talenten hebben ontplooid, elkaar daarin ook hebben gevonden en nu als gezin klaar zijn om onze plannen vorm te gaan geven op deze mooie locatie in Budel-Schoot."

Spirituele groei
Na nogal wat omzwervingen is Florence daar helemaal klaar voor. Ze vertelt dat ze naarmate ze ouder wordt een meer spirituele groei doormaakt. "Ik vind rust in de natuur en tijdens mijn reizen, dat zijn mijn grootste inspiratiebronnen. Ik merk ook dat ik vooral in de natuur de dragers van de levenscirkel - de verbondenheid met mijn bronnen, mijn wortels – tegenkom."

Dit is in haar laatste werk heel duidelijk terug te vinden. Ze heeft het overlijden van een goede vriend verwerkt in een reeks schilderijen en werkt momenteel het thema De Dood verder uit in een serie portretten van overleden dierbaren. Elk portret heeft een eigen kleurexpressie, een andere energie en een unieke, magische uitstraling. Als toeschouwer voel je gewoon dat deze mensen een speciale plek innemen. Florence is dan ook een kunstenaar die zich voornamelijk laat leiden door haar intuïtie, met als logisch gevolg dat de toeschouwer haar werk eveneens intuïtief zal beoordelen.



Tekst door Nicole Smolenaers

back